Verdiepen we ons in dit onderwerp dan komen we in aanraking met ideeën die een uitwerking zijn van het principe sociale gelijkwaardigheid.
Halverwege de negentiende eeuw zijn mensen zich gaan bewegen in de richting van die gelijkwaardigheid.
Dit betekent dat de relaties op individueel niveau veranderen, zoals de relatie tussen

• man en vrouw
• leerkracht en leerling
• ouder en kind

ook tussen

• arts, verpleegkundige en patiënt
• therapeut en cliënt

Op grote schaal zien we nieuwe relaties tussen

• de verschillende naties in de wereld
• meerderheidsgroepen en minderheidsgroepen in een samenleving

Relaties ontwikkelen zich enerzijds in de richting van meer individualiteit, meer onafhankelijkheid, zelfstandig denken en verantwoordelijkheid. We noemen dit zelfstandig onderzoek van de waarheid.

Wat betekent dit voor de relatie therapeut - cliënt?
Volgens de oude idee is de hulpverlener degene die het werk doet en de patiënt is geduldig (Engels: patient), dat wil zeggen dat hij moet wachten en dat hij niet actief hoeft te zijn.
In de nieuwe verhouding heeft de cliënt zijn activiteit zelf in de hand.
Het uitgangspunt is dat de cliënt de gelegenheid krijgt te doen wat hij zelf kan doen.
Dit sluit aan bij de individualiteit van deze cliënt en de verantwoordelijkheid voor zijn, haar eigen gezondheid.
Natuurlijk vraagt dit van de hulpverlener van denkwijze te veranderen. Deze nieuwe denkwijze maakt een nieuwe relatie mogelijk tussen de therapeut en de cliënt.
Deze relatie is gebaseerd op samenwerking.

Lezing, gehouden door Marion Walraven-Raming, aan een opleiding voor artsen en verpleegkundigen
Banská Bystrica, Slowakije

Download Naar een nieuwe menselijke relatie met de cliënt